Doğru sevmek karaktere, karakter de ahlaka bağlıdır. Birini çok seven ama ona sürekli zarar veren insanlar var. Bir de az sevdiği düşünülen ama tam, tutarlı ve güvenilir davrananlar. Sence hangisi gerçekten seviyor? Sevgiyi hep miktar üzerinden ölçmeye çalıştık. "Çok mu yoksa az mı seviyor?" diye soruyoruz. Oysa asıl soru : Nasıl seviyor? olmalı. İlişkinin kaderini belirleyen, onu ayakta tutan ve gerçek anlamda yaşatan şey; sevginin yoğunluğu değil, seven kişinin karakteri

Bir süre sonra neyin normal olduğunu unutuyorsun. Sürekli açıklama yapıyorsun. Kendini savunuyorsun.Yanlış bir şey yapıp yapmadığını düşünüyorsun. Bir bakıyorsun; eskiden doğal gelen davranışların bile suç gibi hissettirmeye başlamış. Ve en üzücü yanı da: Bunu sevgi sanıyorsun. Bir ilişkide kendini sürekli yorgun, değersiz ya da suçlu hissediyorsan; durmanın ve şu soruyu sormanın belki de vakti gelmiştir: Bu gerçekten sevgi mi? Cevabı bulmak kolay olmayabilir. Çünkü manipülas

İnsan belki de evrende kendine dair soru soran tek varlık. Bu soru, hem felsefeyi hem psikolojiyi yakından ilgilendiriyor. Antik Yunan’da Platon insanı ikiye böldü: geçici beden ve ölümsüz ruh. Beden bir hapishane gibiydi, ruh ise gerçek vatanına, yani idealar dünyasına dönmeyi bekliyordu. Aristoteles buna itiraz etti; ona göre ruh ve bedeni birbirinden ayırmak mümkün değildi. İnsan, bu ikisinin birleşimiydi ve doğası gereği toplum içinde yaşamak zorundaydı. Yüzyıllar sonra

Sizde de oluyor mu? Karşınızdaki kişi sizi hiç konuşmadan anlıyor. Bir şey söylemek zorunda kalmıyorsunuz, bir bakışınız ya da ses tonunuz yetiyor. Bununla alakalı bir içerik izlemiştim ve çok hoşuma gitmişti. Çift hiç konuşmuyor ama bedene yansıyan mimiklerle neredeyse destan yazıyorlar. Yanlarında bulunan arkadaşları da mevzuyu anlamadığı için tercüme edilmesini istiyor: "şimdi ne dedi?" Uzun uzun anlatılınca şaşırıyor: "tek bir hareketten bu kadar anlamı nasıl çıkarabiliy